satellietsystemen

Satellietsystemen zijn netwerken van kunstmatige satellieten en het daaraan gekoppelde grondsegment die samen diensten leveren op het gebied van communicatie, navigatie, aardobservatie en wetenschap. Het ruimtesegment omvat de satelliet en zijn subsystems voor aandrijving, vermogen en communicatie, terwijl het grondsegment bestaat uit controlecentra, grondstations en datacenters die data verwerken en opdrachten geven.

Satellieten kunnen afzonderlijk worden ingezet of in constellaties. De belangrijkste typen zijn communicatiesatellieten, navigatie- of positioneringssatellieten (GNSS), aardobservatiesatellieten en wetenschappelijke satellieten.

Orbitalen bepalen dekking en latency. Geostationaire banen (GEO) op circa 35.786 kilometer leveren continue dekking over een gebied en worden vaak gebruikt voor communicatie. LEO (low Earth orbit) en MEO (medium Earth orbit) bieden lagere latency en betere data of beelden: LEO wordt veel gebruikt voor aardobservatie en snelle communicatie, terwijl MEO wordt toegepast bij GNSS-concurrenties.

Het operationele proces omvat lancering, inbedrijfstelling en langetermijnbeheer. Operators variëren van ruimtevaartagentchappen tot commerciële bedrijven. ITU-voorschriften regelen frequentietoewijzing en orbital slots; ruimteafvalbeheer en end-of-life-plannen zijn verplicht om congestie en botsingen te voorkomen.

Toepassingen omvatten breedbandtelecommunicatie, televisie, satellietnavigatie, weer- en aardobservatie, en wetenschappelijk onderzoek. De sector evolueert naar grotere constellaties, kleinere satellieten zoals CubeSats, en verbeterde real-time data-diensten.

---