referentiepartikelgrootte

Referentiepartikelgrootte is een gedefinieerde maat voor de diameter van deeltjes die dient als kalibratie- en referentiepunt bij de bepaling van deeltjesgroottes. Het concept wordt gebruikt om meetresultaten uit verschillende instrumenten en laboratoria vergelijkbaar te maken, bijvoorbeeld bij granulometrie en maatverdelinganalyse. De referentie kan een vast diameter zijn of een nominale mediaanwaarde (zoals D50) van een referentiepartij deeltjes.

In de praktijk kan een referentiepartikelgrootte uiteenlopend verband houden met de gebruikte meetmethode. Bij laserdiffusie en optische scattersystemen kan de referentie bijvoorbeeld gebaseerd zijn op een nauwkeurig gecalibreerde grootte zoals een specifieke micrometerswaarde of een weergegeven diameterproducten zoals D50 van een gestandaardiseerde partij. Het doel is consistentie en traceerbaarheid te waarborgen ten opzichte van gecertificeerde referentiematerialen.

Standards en referentiematerialen spelen een centrale rol. Organisaties zoals ISO en ASTM definiëren normen voor deeltjesvorming, dispersie en metingen, terwijl referentiepartikelgrootte kan voortkomen uit gecertificeerde referentiematerialen (SRMs) of goedgekeurde kalibratiepartijen. Het gebruik van een referentie maakt het mogelijk om instrumentafwijkingen en meetproblemen sneller te identificeren en op te lossen.

Toepassingsgebieden omvatten onder meer farmacie, voedingsmiddelen, coatings en keramiek, waar nauwkeurige en reproduceerbare schattingen van deeltjesgroottes cruciaal zijn voor kwaliteit, werkzaamheid en verwerking. Belangrijke factoren bij het hanteren van een referentie zijn de dispersie, vorm en aggregatie van deeltjes, evenals polydispersiteit, die de interpretatie van metingen beïnvloeden.