radiobereik

Radiobereik verwijst naar het bereik waarbinnen radiogolven kunnen worden uitgezonden en ontvangen onder de gegeven omstandigheden. Het kan zowel het werkelijke zendbereik van een zender omvatten als de frequentieruimte die voor een dienst is toegewezen; beide interpretaties komen in techniek en regelgeving voor.

Het bereik hangt af van uitzendvermogen, antennehoogte en -richting, en van de gebruikte frequentie. Ook omgevingsfactoren zoals terrein, gebouwen en water, evenals ruis en storingen, bepalen of signalen bruikbaar blijven. Bij lage frequenties kunnen signalen lange afstanden afleggen via grondgolf of ionosferische terugkaatsing; bij hogere frequenties reis je meestal line-of-sight, waarbij het bereik afhankelijk is van de hoogte van zend- en ontvangstantennes en van zichtlijnen.

Propagation modes, ingedeeld per band, illustreren de verschillen. LF en MF gebruiken grotendeels grondgolf en soms skygolf (ionosferische reflectie). HF maakt wereldwijde communicatie mogelijk via ionosferische reflectie, met voorkeurstijden afhankelijk van de zonneactiviteit. VHF en UHF zijn grotendeels line-of-sight, met bereik dat sterk afhankelijk is van hoogte en obstakels, maar omstandigheden zoals atmosferische ducting kunnen tijdelijk langer bereik geven. SHF en hogere banden worden vooral gebruikt voor punt-tot-punt microwave links en satellietcommunicatie.

Praktisch en regulerend: het radiobereik is ook een kwestie van spectrumbeheer. Overheden verdelen frequenties per dienst en stellen licenties vast om interferentie te voorkomen. Het ontwerp van zenders en antennes, evenals gewenste signaalkwaliteit, bepaalt vaak of het beoogde bereik haalbaar is.