overbelastingsaandoening

Overbelastingsaandoening is een verzamelnaam voor aandoeningen die ontstaan door herhaalde of langdurige overbelasting van spieren, pezen of botten, zonder één duidelijke acute gebeurtenis. Vaak ontstaat een overbelastingsaandoening na een geleidelijke stijging van trainingsbelasting, verkeerd gebruik of onvoldoende hersteltijd, wat leidt tot microtrauma en inflammatoire of degeneratieve veranderingen.

Veel voorkomende vormen zijn tendinopathieën (bijv. peesontsteking van de pols, elleboog of kniepees), stressfracturen (bij metatarsalie, tibia), en apofysitis bij kinderen (groeipijnachtige aandoeningen). Ook zenuwbeknelling door herhaalde druk kan voorkomen.

Symptomen zijn lokale pijn die verergert bij activiteit, stijfheid, zwelling en soms verminderde kracht. Diagnose is meestal klinisch; beeldvorming zoals echografie of MRI kan helpen bij tendinopathie; röntgenfoto’s kan stressfracturen aantonen.

Behandeling richt zich op het verminderen van belasting, gefaseerde revalidatie onder begeleiding van fysiotherapie, pijnstillers indien nodig, en behoud van conditie via andere niet-belaste activiteiten. Terugkeer naar sport gebeurt geleidelijk, met aanpassing van training en techniek. Preventie omvat geleidelijke trainingsprogressie, voldoende rust, warming-up en cooling-down, correcte techniek en passende uitrusting.

Prognose is meestal gunstig met tijdige en adequate behandeling; sommige aandoeningen kunnen chronisch worden bij herhaalde overbelasting. Bij kinderen is het belangrijk aandacht te besteden aan groei- en ontwikkelingsaspecten.