opslagconfiguraties

Op opslagconfiguraties verwijst men naar de wijze waarop opslagmiddelen zoals harde schijven, SSD's en NVMe-apparaten worden georganiseerd en beheerd om gegevens op te slaan en toegankelijk te maken. Doelen zijn onder meer voldoende capaciteit, gewenste prestaties, beschikbaarheid en kostenbeheersing, afgestemd op de workloads die organisaties draaien.

Er bestaan drie hoofdtypen opslaginfrastructuur. Direct aangesloten opslag (DAS) bevindt zich direct achter de server. Network-attached storage (NAS) biedt bestandstoegang over het netwerk. Storage area networks (SAN) leveren blokopslag via gespecialiseerde netwerken. Binnen deze lagen kan men hoofdzakelijk file- of block-level toegang gebruiken.

Een belangrijk onderdeel van opslagconfiguraties is redundantie en data-distributie, vaak gerealiseerd met RAID of met JBOD. RAID-typen verdelen en/of kopiëren data over meerdere schijven voor prestaties en/of herstelvermogen. Veelgebruikte niveaus zijn RAID 0 (geen redundantie), RAID 1 (mirroring), RAID 5/6 (pariteit) en RAID 10 (striping met mirroring). JBOD gebruikt geen redundantie maar presenteert meerdere schijven als één opslag. Moderne omgevingen combineren soms meerdere raidlijnen en software-ondersteunde functies zoals opslagvirtualisatie.

Virtuele opslag en functionaliteiten zoals opslagpools, thin provisioning, deduplicatie, snapshots en kloonfunctionaliteit verbeteren beheer en efficiëntie. Nieuwe technologieën zoals NVMe-over-Fabrics en cloudintegratie vergroten prestaties en schaalbaarheid, terwijl hybride omgevingen lokale en externe locaties kunnen coördineren.

Bij het kiezen van een opslagconfiguratie spelen workloads, lees- en schrijfratio's, latency en gewenste beschikbaarheid een rol. Netwerken en interfaces (SATA, SAS, NVMe, Fibre Channel, iSCSI) beïnvloeden prestaties. Beheer vereist monitoring, back-ups en een goed disaster recovery-plan.