notatie

Notatie is een systeem van symbolen en regels waarmee informatie vastgelegd en gecommuniceerd kan worden. Het doel is om complexe ideeën, metingen of instructies op een eenduidige en reproduceerbare manier weer te geven, zodat mensen en machines ermee kunnen werken.

Notatie komt voor in vele domeinen, waaronder wiskunde, muziek en de wetenschappen. In de wiskunde drukken symbolen zoals +, −, ∑ en ∫ operaties en relaties uit; in de muziek wordt de toonhoogte en ritme vastgelegd met noten en rusten op een vijfregelig notenbalk; in de chemie worden elementen en moleculen aangeduid met symbolen en formules; in de fonetiek en taalkunde gebruiken we IPA en andere symbolen; in informatica en informatieve wetenschap ontstaan programmeercodes en algoritmes als een formele notatie voor instructies.

Notatie ontwikkelt zich door praktische behoefte aan efficiëntie en precisie. Oorspronkelijk ontstonden tellingen en eenvoudige tekens in verschillende culturen; later leidde de ontwikkeling van algebra en calculus tot een systematisering van symbolen, en de standaardisatie van muziek, wetenschappelijke en chemische notaties maakte interdisciplinaire uitwisseling mogelijk.

Notatie vergemakkelijkt berekeningen, redeneren en communicatie over tijd en ruimte. Het maakt abstracte concepten hanteerbaar en ondersteunt onderwijs en onderzoek. Tegelijkertijd kan notatie cultureel of contextafhankelijk zijn, waardoor vertaling en leerproces noodzakelijk blijven.

Zie ook: muzikale notatie, wiskundige notatie, wetenschappelijke notatie.