luchtdichte

Luchtdichte, in het Engels airtightness, is een eigenschap van een bouwconstructie of component die aangeeft in hoeverre deze onbedoelde luchtstromen door lekkages toestaat of tegenhoudt. Een hoge luchtdichtheid betekent weinig luchtlekken en doorgaans lagere energievraag; een lage luchtdichtheid leidt tot meer infiltratie en mogelijk oncomfortabele omstandigheden. Luchtdichtheid is een belangrijke factor voor energie-efficiëntie, comfort, vochtbeheersing en geluids- en ventilaatsystemen.

De luchtdichtheid wordt meestal vastgesteld met een blower door-test. Bij deze methode wordt een ventilator in een opening van de bouwschil geplaatst en een drukverschil opgewekt of weggenomen om de hoeveelheid lucht die door lekken naar buiten of naar binnen lekt te meten. De resultaten worden vaak uitgedrukt in q50 (m3/(h·m2))—het luchtafvloeiingsvermogen bij een druk van 50 Pa per vierkante meter constructie—of in ACH50 (h-1)—het aantal volumevernieuwingen per uur bij 50 Pa. Deze waarden variëren met bouwfase, klimatologische omstandigheden en gebruikte materialen.

Factoren die luchtdichtheid beïnvloeden, zijn onder andere relaties en kieren rond ramen en deuren, aansluitingen tussen bouwdelen, penetraties voor leidingen en kabels, stopcontacten, en de kwaliteit van afdichtingen en naden. Een goede luchtdichtheid vermindert warmteverliezen, verkleint tocht en ontstaan van condensatie, en draagt bij aan betere binnenluchtkwaliteit doordat ongewenste infiltratie wordt beperkt.

Verbeteringen richten zich op een ononderbroken luchtdichtheidsbaan door ontwerp, zorgvuldig afdichten van naden en verbindingen, gebruik van geschikte materialen en uitvoeringscontrole met blower-door tests tijdens of na de bouw. Standaarden zoals ISO 9972 en EN 13829 beschrijven de methoden voor het bepalen van luchtdichtheid bij gebouwen.