lexicografische

Lexicografische is een Nederlandse bijvoeglijke vorm die betrekking heeft op lexicografie, de studie en praktijk van het maken, rangschikken en beschrijven van woordenboeken en andere woordenboeken- of lexical resources. Het woord is afgeleid van het Griekse lexikos, “van woorden,” en graphein, “schrijven.” In het Nederlands komt het tegenovergestelde van breed gebruikte termen zoals lexicografie of lexicografisch, en wordt het gebruikt om aan te geven dat iets met dit vakgebied te maken heeft.

In de praktijk verwijst lexicografische werk naar de methoden en producten die bij het samenstellen van woordenboeken horen. Dit omvat keuzes over hoofdwoorden (lemmata), het definiëren van betekenissen, het opnemen van uitspraak, etymologie en gebruiksvoorbeelden, evenals de structuur van lemmata en senses. Met de opkomst van digitale media speelt computerondersteunde lexicografie een grote rol: corpora-analyse, statistische hulpmiddelen en databankgestuurde ordening verbeteren het up-to-date houden en de bruikbaarheid van lexiconnen.

Lexicografische bronnen bestrijken verschillende formats, zoals monolinguale en meertalige woordenboeken, terminologiedatabases en encyclopedische naslagwerken. Ze leveren informatie aan taalonderzoekers, vertalers, teksteneries en taalgebruikers. In de hedendaagse praktijk gaat lexicografie vaak hand in hand met onder meer corpuslinguïstiek, semantische relaties tussen woorden (synoniemen, antoniemen, collocaties) en digitale lexiconontwerpen zoals lexicografische ontologiestructuren.

Het begrip raakt ook aan verwante disciplines zoals lexicologie, die meer theoretisch met woordenschat en betekenis bezig is, maar blijft de kern van lexicografisch werk vormen: het systematisch beschrijven en toegankelijk maken van de woordenschat van een taal. Lexicografische bronnen bestaan zowel in traditionele als in digitale vormen en evolueren voortdurend met nieuw taaldata.