klimaatbalans

Klimaatbalans is een overzicht van de netto-uitstoot en de nettoopname van broeikasgassen binnen een afgesproken gebied of scope voor een bepaalde periode. Het doel is te laten zien hoeveel emissies er ontstaan en in hoeverre deze worden gecompenseerd of teruggedrongen door natuurlijke of technologische verwijderingen, zodat men kan beoordelen of een klimaatdoel haalbaar is of niet.

De berekening van de klimaatbalans omvat doorgaans de belangrijkste broeikasgassen (zoals CO2, CH4 en N2O) die worden uitgedrukt in CO2-equivalenten. Emissies komen uit sectoren als energie, transport, industrie, landbouw en afval. Verwijderingen kunnen vrijkomen uit landgebruik, landgebruikverandering en bosbouw (LULUCF), technologieën zoals koolstofopslag of andere natuurlijke sinks. De netto balans is het verschil tussen totale emissies en verwijderingen; bij een negatieve balans spreken we van netto verwijdering.

Toepassing en belang: klimaatbalansen worden gebruikt door overheden, regio’s en bedrijven om vooruitgang richting klimaatdoelen te monitoren, zoals netto nul-emissies op middellange termijn. Ze helpen bij beleidsplanning, evaluatie van maatregelen en communicatie naar het publiek. De internationale context hanteert vaak vergelijkbare principes, maar de exacte regels kunnen per land verschillen, vooral wat betreft LULUCF-credits en de balansperiode.

Uitdagingen: de berekening kent onzekerheden door gegevenskwaliteit, schattingen in sectoren zoals landbouw, en verschillen in accountingregels. Ook kunnen offsets en verwijderingen leiden tot percepties van overdreven vertrouwen als er geen voldoende afname van directe emissies is. Desalniettemin vormt de klimaatbalans een kerninstrument voor transparante klimaatcommunicatie en beleidsevaluatie.