kapitaalstortingen

Kapitaalstortingen verwijzen naar betalingen van aandeelhouders aan een vennootschap met als doel het eigen vermogen te versterken door het kapitaal te verhogen. Ze ontstaan vanuit de behoefte van een onderneming om kapitaal te werven zonder schulden aan te gaan en kunnen plaatsvinden bij de oprichting van een vennootschap of tijdens een follow-up financieringsronde. Een kapitaalstorting kan contant gebeuren of in natura (inbreng van activa of vorderingen). Het eindresultaat is een toename van het eigen vermogen en, bij een kapitaalverhoging, mogelijk een wijziging in het aandelenkapitaal en de aandelenpositie van de beleggers.

In boekhoudkundige zin wordt een kapitaalstorting meestal vastgelegd als een betaling in contanten die het maatschappelijk kapitaal verhoogt (of geplaatst kapitaal), mogelijk gevolgd door een agio of een wijziging in de aandelenpremies, afhankelijk van de prijs waartegen de aandelen zijn uitgegeven. Bij een kapitaalverhoging kunnen bestaande aandeelhouders rechten op voorkeursuitgifte hebben, tenzij dit recht wordt uitgesloten.

Verschillende vormen bestaan: een storting op contanten ter verhoging van het kapitaal bij de uitgifte van nieuwe aandelen, en een inbreng in natura waarbij activa of vorderingen aan de vennootschap worden ingebracht. Kapitaalstortingen onderscheiden zich van leningen, aangezien zij geen terugkerende betaling of rentepositie vormen, maar een kwestie van eigendom en solvabiliteit.

Het begrip kapitaalstortingen is vooral relevant bij besloten vennootschappen en naamloze vennootschappen in Nederland en andere vergelijkbare rechtsgebieden, waar het kapitaal en de structuur van het eigen vermogen bepalend zijn voor verhoudingen en bestuur. Kapitaalstortingen dragen bij aan financiële weerbaarheid maar vereisen zorgvuldige afstemming met statutaire bepalingen en boekhoudkundige normen.