kanaalfragmentatie

Kanaalfragmentatie verwijst naar het verschijnsel dat de consumptie van media steeds sterker verdeeld raakt over een groter aantal kanalen en platforms. Traditioneel werd de publieksconsumptie grotendeels gericht via een beperkt aantal televisie- en radiokanalen; door digitalisering en het opkomen van on-demanddiensten, streamingplatforms, sociale media en mobiele apps is het bereik van elk individueel kanaal afgenomen en zijn niches explicieter geworden.

De oorzaken van kanaalfragmentatie zijn onder meer technologische vooruitgang (breedband, streaming, mobile-first consumptie), een groter aanbod aan content, gepersonaliseerde aanbevelingen en algoritmes die de aandacht sturen, en veranderde advertentiemodellen waarbij adverteerders op zoek gaan naar gerichte, doelgroepgerichte blootstelling. Ook migreren kijkgewoonten naar multiplatform-ervaringen, waardoor crossmediale campagnes noodzakelijker worden.

Gevolgen van kanaalfragmentatie zijn onder meer minder massale, gemeenschappelijke kijkervaringen en grotere dispersion van doelgroepen, wat de effectiviteit van traditionele reclamebemoeienis kan verminderen. Voor adverteerders en producenten brengt fragmentatie kansen voor maatwerk en betere gerichtheid, maar ook hogere kosten voor cross-platform meten en distributie. Publieke omroepen en beleidmakers hebben te maken met vragen over mediadialoog, pluriformiteit en publieke waarden.

Meting van kanaalfragmentatie gebruikt indicatoren zoals spreiding van kijkers over kanalen, media-ontkokering en entropie van kijkgedrag, naast het aantal kanalen dat gemiddeld door een consument wordt bezocht. Verantwoordelijke berichtgeving en transparante meetmethoden blijven essentieel in een toenemend gedifferentieerd medialandschap.