kaakrelatie

Kaakrelatie verwijst naar de ruimtelijke relatie tussen de boventanden en ondertanden en tussen de kaken. Het omvat zowel de stand van de kaken ten opzichte van elkaar als de wijze waarop de tanden tegen elkaar komen tijdens bijten en kauwen. Een goede kaakrelatie ondersteunt een functionele beet, esthetiek en mondgezondheid.

Belangrijke concepten zijn centrale relatie (centrale relatie), de positie waarin de kaakcondylen zich in stabiele positie in de gewrichten bevinden, onafhankelijk van tandencontact; centrale occlusie (centrale occlusie), de positie waarin de tanden maximaal contact maken in die relatie. De huidige occlusie beschrijft de feitelijke tandcontactpositie tijdens bijten. Malocclusies worden vaak geclassificeerd volgens Angle (Class I, II en III) en kunnen gepaard gaan met overbite, overjet, open bite of crossbite. Kaakrelatie kan skeletaal bepaald zijn (groeipatronen) of dentaal (tandpositie en gebitscontact).

Beoordeling vindt plaats door klinisch onderzoek, afdrukken van het gebit, röntgenbeelden en soms cephalometrie. Verder kan modelanalyse van gips of digitale modellen worden gebruikt om de relatie te evalueren. Advies over behandeling hangt af van de ernst en kan bestaan uit orthodontische correctie met beugels of clear aligners, occlusale aanpassingen, restauratieve ingrepen of, bij ernstige skeletale afwijkingen, chirurgie.

Het doel van het beheren van kaakrelatie is het verbeteren van functie, comfort en esthetiek, en het voorkomen of verminderen van slijtage en mogelijk temporomandibulaire klachten. Kaakrelatie vormt daarmee een kernpunt in diagnose, planning en monitoring van mondzorg.