initiatieversnelling

Initiatieversnelling is de laagste versnelling in een transmissie of aandrijving die bedoeld is om beweging vanuit stilstand te starten en bij lage snelheden voldoende koppel te leveren. In handgeschakelde voertuigen is dit meestal de eerste versnelling, die via een grote tandwieloverbrenging het motorvermogen omzet in hoog koppel aan de wielen. Het doel is om de motor in het juiste toerengebied te brengen terwijl de wielen grip hebben, zodat wegrijden gecontroleerd verloopt.

Bij bergop rijden of bij zware belading biedt de initiatieversnelling extra tractie en stabiliteit. De combinatie van motorvermogen, koppeling en het juiste gasgebruik maakt een soepele start mogelijk zonder stallingsgevaar.

In automatische transmissies wordt de term minder vaak expliciet gebruikt; het equivalente sociaal bereik wordt bereikt door de laagste verhouding of door de stand L (of een vergelijkbare lage stand) afhankelijk van het ontwerp. Moderne automaten schakelen doorgaans snel op naar hogere verhoudingen zodra het voertuig snelheid maakt, terwijl het motorvermogen in balans blijft met het rijgevoel.

In sommige toepassingen, zoals landbouw- en terreinvoertuigen, wordt ook gesproken van een crawlaag of kruipversnelling. Deze zeer lage verhoudingen maken het mogelijk om met geringe snelheid en hoog koppel te bewegen, bijvoorbeeld bij precise positionering of verplaatsen van zware lasten.

Belangrijke overwegingen bij het gebruik van een initiatieversnelling zijn onder meer het voorkomen van slips, het optimaal benutten van het maximale koppelbereik van de motor en het vermijden van overladen koppelingen bij langdurige belasting.