immunochromatografische

Immunochromatografie, ook wel immunochromatografische assays genoemd, is een analytische methode die antigen–antistof-interacties combineert met chromatografische scheiding op een poreus membraan. Het wordt veel gebruikt voor snelle, point-of-care diagnostiek en vereist doorgaans weinig apparatuur.

In een typische immunochromatografische test stroomt een monstersuspensie langs een pad op een draagvlak door capillaire beweging. Een label, meestal goudnanodeeltjes of gekleurde latexdeeltjes, is gekoppeld aan antilichamen en vormt samen met het doelwit‑antigeen een complex dat langs de testbaan migreert. Op de testlijn bevinden immobiliseerde anti­lichamen het target‑complex en vangen het op, waardoor een zichtbare lijn verschijnt. Een controlelijn bevat antilichamen die de labeldeeltjes opvangen ongeacht de aanwezigheid van het doelwit, zodat de test geldig wordt verklaard. Tests zijn vaak qualitativiteit (positief/negatief) maar kunnen met een optische lezer ook semi-quantitatief zijn.

Er zijn verschillende varianten. Sandwich-immunoassays zijn geschikt voor grotere antigenen en gebruiken twee soorten antilichamen die verschillende epitopen herkennen. Competitieve assays worden gebruikt voor kleine moleculen en tonen een invers effect: meer doelwit vermindert de signalering. Multiplex-LFIA maakt meerdere testlijnen tegelijk mogelijk voor verschillende antigenen. Detectie kan ook worden uitgevoerd met fluorescente of chemiluminescente labels om gevoeliger en kwantitatiever te werken.

Toepassingen omvatten klinische diagnostiek, diergeneeskunde, voedselveiligheid en milieucontrole. Voordelen zijn snelheid, eenvoud en draagbaarheid; beperkingen betreffen vaak gevoeligheid, specificiteit en de need voor validatie en correcte opslag.