fragmentariteit

Fragmentariteit is de eigenschap of situatie waarbij een geheel bestaat uit losse, onverenigde delen. Het wijst op gebrek aan samenhang, continuïteit of een uniforme structuur en kan voorkomen in sociale systemen, cultuur, communicatiestromen en technologische infrastructuren.

De term is afgeleid van fragmenteren. In veel vakgebieden beschrijft fragmentariteit verschijnselen waarbij uniformiteit afneemt en verschillende elementen, ideeën of locaties naast elkaar bestaan, soms met onderlinge onafhankelijkheid of wrijving.

Toepassingsdomeinen: in media- en cultuurwetenschappen verwijst fragmentariteit naar de verdeling van aandacht over meerdere platforms en media, waardoor publieksroutes gefragmenteerd raken. In stedenbouw en geografie duidt men op fragmentariteit van ruimtelijke eenheden en verbindingen tussen wijken. In informatica en datawetenschappen betekent het vaak gefragmenteerde datasets of modulariteit van systemen, wat interoperabiliteit bemoeilijkt of juist mogelijk maakt.

Gevolgen en benaderingen: fragmentariteit kan coherentie en effectief bestuur bemoeilijken, maar ook flexibiliteit, maatwerk en lokale verankering bevorderen. Beleidsmakers en organisaties reageren door een balans te zoeken tussen standaardisatie en open interoperabiliteit, en door integratie- en coördinatiemechanismen te ontwikkelen die diversiteit mogelijk maken zonder losse eindjes te laten bestaan.

Zie ook: fragmentatie (sociologie), mediafragmentatie, ruimtelijke fragmentariteit, data-integratie.