evaluatietests

Evaluatietests zijn meetinstrumenten die bedoeld zijn om de prestaties, vaardigheden, kennis of eigenschappen van individuen of groepen vast te stellen ten behoeve van evaluatie. In onderwijs en arbeidspraktijk worden evaluatietests gebruikt om leerresultaten, competenties of selectiecriteria te beoordelen. Ze kunnen summatief zijn, gericht op besluitvorming aan het eind van een periode, of formatief, bedoeld om feedback te geven en het leerproces te verbeteren. Ook onderscheidt men normgebaseerde testen (waarbij de score wordt vergeleken met een normgroep) en criteriumgebaseerde testen (waarbij scores aangeven in hoeverre criteria zijn behaald).

Ontwerp en uitvoering: een evaluatietest wordt doorgaans ontworpen met duidelijke doelstellingen, beproefde meetinstrumenten, standaardisatie van de afname, en een scoringsprocedure. Betrouwbaarheid en validiteit zijn cruciale kwaliteitskenmerken: betrouwbaarheid duidt op de stabiliteit van scores; validiteit op de mate waarin de test meet wat hij beoogt te meten. Administratieve factoren zoals instructies, tijdsdruk, afname-omstandigheden en cultuur- of taalbias beïnvloeden de resultaten en moeten worden geminimaliseerd.

Toepassingen: in onderwijs om leerprogressie te volgen en beslissingen te ondersteunen; in selectie en werving om competenties te screenen; in onderzoek om veranderingen in kenmerken over tijd te meten. Ethische overwegingen omvatten privacy, transparantie over scoring, en verantwoorde interpretatie van uitkomsten. Evaluatietests bieden mogelijkheden voor benchmarking, maar hebben ook beperkingen zoals culturele bias en de noodzaak van periodieke herziening.