dijkdoorbraken

Dijkdoorbraak is het fenomeen waarbij een dijk doorbreekt, zodat water uit zee of rivier een achterliggend gebied binnendringt.Doorbraken kunnen plotseling optreden of geleidelijk ontstaan en leiden vaak tot snelle overstromingen met schade aan mensen, woningen, landbouw en infrastructuur. Mechanismen die een doorbraak veroorzaken zijn onder meer overtopping (het water erover heen), erosie van de dijk, piping (verlies van bodemlagen langs de dijk door ondergrondse waterstroom) en structurele falen van de dijk of haar fundering. Externe factoren zoals extreem hoog water, stormvloeden en langdurige belasting spelen eveneens een rol. Een combinatie van deze factoren vergroot de kans op doorbraak.

Historische voorbeelden zijn onder meer de Sint-Elisabethsvloed van 1421, die Zeeland en delen van Holland trof en invloed had op de waterspiegel in de regio, en de Noordzee- of waterschade van 1953, waarbij meerdere dijkdoorbraken langs de Nederlandse kust en in de delta ontstonden en tientallen tot honderden mensen het leven verloren. Sinds deze gebeurtenissen zijn dijken, kunstwerken en hulpsystemen aanzienlijk versterkt en verbeteren monitoring en onderhoud de veiligheid.

Beheer en preventie: het moderne dijkbeveiligingssysteem in Nederland combineert dijkversterking, regelmatige inspecties, en geavanceerde keringen zoals de Oosterscheldekering en de Maeslantkering. Ruimte voor de Rivier en gerelateerde riviermaatregelen verminderen rivierafvoer en overbelasting van dijken. Noodplanning, waarschuwingssystemen en evacuatieprocedures vormen integrale onderdelen van flood risk management.

Zie ook: deltawerken, waterbeheer Nederland, overstromingsveiligheid.