dieptgravure

Dieptgravure, ook wel intaglio genoemd, is een druktechniek waarbij de afbeelding in een metalen plaat wordt gegraveerd of geëtst. Inkt blijft in de diepere groeven; het oppervlak wordt afgewreven zodat geen inkt op het vlak ligt. Door de druk van een pers wordt de inkt uit de groeven op het papier gedrukt, waardoor de afdruk fijne lijnen en een breed toonbereik vertoont.

De belangrijkste technieken zijn gravure (met gravure-gravers), ets (met zuur dat lijnen in de plaat eet), aquatint (voor vlakke tonaliteit) en drypoint (waarbij een burr langs de lijnen ontstaat). Kunstenaars combineren vaak deze methoden om variatie in lijn en toon te bereiken.

Materialen en proces: platen zijn meestal koper of zink, soms staal. De afbeelding wordt aangebracht door gravure of ets, eventueel met een beschermende grond of aquatint. De plaat wordt ingekrast en vervolgens ingeklinkt met inkt; na het inbrengen wordt het oppervlak afgewreven zodat alleen inkt in de groeven achterblijft. Het papier wordt bevochtigd en met de plaat door een pers gevoerd, zodat de inkt uit de groeven op het papier wordt overgedragen.

Historisch gezien ontstond dieptgravure in Europa in de late middeleeuwen en bereikte zijn hoogtepunt in de 17e tot 19e eeuw. Belangrijke meesters zijn onder meer Albrecht Dürer, Rembrandt van Rijn, Francisco Goya en vele latere prentmakers.

Eigenschappen en gebruik: dieptgravure biedt hoge detaillering en subtiele tonaliteit, is reproduceerbaar en duurzaam wanneer correct afgedrukt. Het vereist echter vakkennis, specifieke materialen en veiligheidsmaatregelen bij het hanteren van zuren en persapparatuur.