contraindiceren

Contraindiceren is een medische term die verwijst naar het vaststellen dat een behandeling, medicijn of ingreep niet geschikt is voor een specifieke patiënt vanwege risico’s of onverenigbaarheden met diens gezondheidstoestand. Een contra-indicatie is een factor of aandoening die het gebruik van een bepaalde interventie onveilig, ondoeltreffend of onwenselijk maakt. De term wordt in de geneeskunde en klinische praktijk gebruikt en maakt deel uit van de zorgvuldige afweging tussen mogelijke baten en risico’s van behandeling.

Er wordt onderscheid gemaakt tussen absolute contra-indicatie en relatieve (voorwaardelijke) contra-indicatie. Een absolute contra-indicatie betekent dat de behandeling onder geen enkele omstandigheid mag worden toegepast; een relatieve contra-indicatie houdt in dat doorgaan mogelijk is, maar met extra voorzichtigheid, monitoring of een alternatief plan.

De beoordeling gebeurt door zorgverleners op basis van klinische gegevens, diagnostiek, medicatiegebruik, comorbiditeiten en andere factoren. Contra-indicaties worden vastgelegd in het behandelplan en kunnen tijdelijk of permanent zijn. Ze zijn vaak dynamisch: bij een verandering in de gezondheidstoestand kan een contra-indicatie veranderen in een indicatie of verdwijnen.

Voorbeelden: een actieve bloeding of een darmzweer kunnen een contra-indicatie vormen voor bepaalde niet-steroïde anti-inflammatoire geneesmiddelen (NSAID’s); een allergie voor penicilline is een absolute contra-indicatie voor penicillinebehandelingen; zwangerschap of borstvoeding kan de toediening van sommige geneesmiddelen contra-indiceren.

Samengevat is contraindiceren een kernmechanisme in medische besluitvorming dat schade aan de patiënt voorkomt door behandelingen af te wijzen of aan te passen aan de individuele omstandigheden.