bloedkaliumwaarden

Bloedkaliumwaarden geven het gehalte aan kalium in het bloed, een essentieel elektrolyt voor de normale functie van cellen, spieren en het zenuwstelsel. De waarden worden doorgaans gemeten met een serum- of plasma‑test tijdens een bloedafname. Een betrouwbare referentie‑range ligt meestal tussen 3,5 en 5,0 milliequivalent per liter (mEq/L) of 3,5 tot 5,0 millimol per liter (mmol/L), afhankelijk van het gebruikte lab. Normale waarden kunnen iets variëren per laboratorium en afhangen van eenheden, metingen en de methode van kaliumdetectie.

Wanneer de bloedkaliumwaarden te laag zijn – hypokaliëmie – kan dit worden veroorzaakt door overmatig verlies via de nieren, diarree, misselijkheid of het gebruik van bepaalde diuretica. Hypokaliëmie kan spierzwakte, krampen en, in ernstige gevallen, hartritmestoornissen veroorzaken. Een te hoge kaliumconcentratie – hyperkaliëmie – kan optreden bij nierinsufficiëntie, beschadiging van de spierweefsel (bij bijvoorbeeld een ernstige breuk of burn), overmatig kaliuminname of bij gebruik van sommige medicatie (zoals ACE‑remmers, ARB’s of kaliumsparende diuretica). Hyperkaliëmie is gevaarlijk omdat het het hartritme kan verstoren.

Het meten van bloedkalium gebeurt vaak naast andere elektrolyten zoals natrium, chloride en bicarbonaten, om een compleet beeld van de elektrolytenbalans te krijgen. Bij afwijkende waarden worden aanvullende onderzoeken en soms een behandeling opgezet, bijvoorbeeld met glucose‑insuline‑solutie of calciumglucuronide bij hyperkaliëmie. Regelmatige monitoring is noodzakelijk bij aandoeningen zoals chronische nierziekte, waar kaliumtightening een belangrijk behandeldoel is.