blaasstenen

Blasstenen zijn stenen die in de blaas ontstaan en bestaan uit mineralen die samenklonteren in urine. Ze ontstaan meestal wanneer urine in de blaas achterblijft of te lang geconcentreerd raakt. Ze komen vaker voor bij mensen met urineweginfecties, uitstroomproblemen of een neurogene blaas, en bij mannen met een vergrote prostaat. Veel blaasstenen geven lange tijd geen klachten, maar kunnen pijn bij het plassen, moeilijk urineren en herhaalde urineweginfecties veroorzaken. Ook bloed in de urine kan voorkomen.

Diagnose gebeurt op basis van klachten, lichamelijk onderzoek en beeldvorming. Urineonderzoek kan aanwijzingen geven voor een infectie. Beeldvorming zoals echografie, een röntgenfoto van de buik (KUB) of een CT-scan toont meestal de stenen. Soms is cystoscopie nodig om direct in de blaas te kijken.

Behandeling hangt af van grootte en aantal stenen en van onderliggende oorzaken. Kleine stenen kunnen soms via de urine worden uitgescheiden; meestal is endoscopische verwijdering via cystoscopie met instrumenten zoals grijpers of een basket voldoende. Grotere stenen worden vergruisd met lithotripsie of verwijderd via cystolithotomie. Daarnaast wordt de onderliggende oorzaak behandeld (bijv. prostaataandoening, urinestase of chronische katheterisatie) om recidief te voorkomen.

Preventie omvat voldoende vochtinname, tijdige behandeling van urineweginfecties en aanpak van onderliggende oorzaken, met follow-up bij terugkerende stenen.