bezinkingsproces

Het bezinkingsproces is het fysische scheidingsproces waarbij vaste deeltjes uit een suspensie naar de bodem van een vloeistof dalen onder invloed van de zwaartekracht. Hierdoor ontstaat een bovenliggende vloeistof die aanzienlijk helderder is en een sliblaag aan de onderkant. De snelheid van bezinking hangt af van factoren zoals deeltjesgrootte en -dichtheid, de vloeistofdichtheid en -kromming, de temperatuur en de stroming in de bezinktank.

In industriële toepassingen wordt bezinking veel toegepast in water- en afvalwaterbehandeling. Bezinkingsbassins of clarifiers worden gebruikt nadat beluchting, coagulerende en floculerende stoffen het verontreinigende materiaal hebben samengeklonterd. Primair bezinken verwijdert een groot deel van de vaste stof uit huishoudelijk en industrieel afvalwater zonder filtratie, terwijl secundaire bezinking vaker voorkomt na biologische behandeling.

Het proces wordt beïnvloed door verschillende factoren. Deeltjesgrootte, -vorm en -dichtheid bepalen hun gezakte snelheid. De eigenschappen van de vloeistof, zoals viscositeit en temperatuur, evenals de opstelling van het systeem (turbulentie, retentiontijd en volumetrische belastingen) spelen een cruciale rol. In praktijk gelden concepten als discrete, hinderlijke en gecorrigeerde bezinking, waarbij klassem ooit de vorming van vlokken en slurries beïnvloedt.

Ontwerp- en operationele overwegingen richten zich op retentionstijd en oppervlaktebelasting van het bezinktank, evenals het beheer van het slib. Bezwinking is efficiënt voor middelgrote tot grove deeltjes, maar weinig effectief voor zeer fijne colloïden zonder voorbereidende maatregelen. Bij beperkte werking kan men aanvullende technieken toepassen, zoals flotatie of filtratie, om resterende deeltjes te verwijderen.