bestuiven

Bestuiven is het proces waarbij stuifmeel van de meeldraden (mannelijke bloemonderdelen) naar de stamper (vrouwelijke bloemonderdelen) van dezelfde bloem of van een andere bloem wordt overgebracht. Na aankomst op het stigma kan het stuifmeel kiemen en uitgroeien tot een pollenbuis die richting het ovule groeit, waarna bevruchting plaatsvindt en zaden en vruchten kunnen ontstaan. Bestuiving is daarmee een cruciale stap in de voortplanting van veel bloemensoorten (angiospermen).

Er bestaan twee hoofdtypes van bestuiving: biotische en abiotische bestuiving. Biotische bestuiving gebeurt door levende organismen, met name dieren zoals bijen, vlinders, vogels en vleermuizen, die stuifmeel van bloem naar bloem vervoeren terwijl ze nectar zoeken. Abiotische bestuiving vindt zonder levende bestuivers plaats, meestal via de wind; water kan bij sommige planten ook een rol spelen. Planten die op wind bestuiving rekenen produceren vaak meer, lichter stuifmeel en hebben bloemen die open en toegankelijk zijn voor de wind.

De bestuiving beïnvloedt fertiliteit, opbrengst en genetische diversiteit. Kruisbestuiving (cross-pollination) verhoogt doorgaans de genetische variatie en veerkracht van populaties, terwijl zelfbestuiving in sommige soorten wel mogelijk is maar kan leiden tot minder variatie. De exacte uitkomst hangt af van plantensoort en omgevingsomstandigheden.

Bedreigingen voor bestuiving komen voort uit habitatverlies, intensivering van landbouw, gebruik van bestrijdingsmiddelen en klimaatverandering, die bloembronnen en pollinatorpopulaties kunnen schaden. Praktijken die bestuivers ondersteunen—zoals het planten van nectar- en stuifmeelrijke soorten, het beperken van schadelijke pesticiden en het creëren van nestplaatsen en bloemrijke routes—bevorderen de bestuiving en daarmee de productie van zaden en vruchten.