bemoeilijking

Bemoeilijking is een Nederlands zelfstandig naamwoord dat verwijst naar het proces of feit waarbij iemand opzettelijk iets moeilijker maakt, of naar de situatie waarin iets belemmerd of vertraagd wordt. Het werkwoord bemoeilijken betekent letterlijk moeilijker maken of hinderlijk beïnvloeden.

In het dagelijkse taalgebruik wordt bemoeilijking vaak gebruikt om bureaucratische obstakels of praktische belemmeringen aan te duiden. In formele en especially juridische contexten beschrijft de term handelingen of omstandigheden die een rechtsgang, een onderzoek, toezicht of de uitvoering van verplichtingen belemmeren.

De oorsprong ligt in de samenstelling van het prefix be- met moeilik (uitgaand van moeilijk) en het werkwoordlijk achtervoegsel -en. De betekenis blijft grotendeels dicht bij het idee van iets moeilijker maken of vertragen.

In de Nederlandse wetgeving kan bemoeilijken deel uitmaken van strafbare feiten of maatregelen die de uitoefening van rechten, het onderzoek of toezicht belemmeren. Voorbeelden zijn het opzettelijk onthouden van relevant bewijs, het geven van misleidende informatie om een procedure te vertragen, of obstructieve handelingen tegenover een inspectie.

Synoniemen van bemoeilijking zijn belemmering en hindernis. Het tegenovergestelde concepten zijn vergemakkelijken en stimuleren. Zie ook belemmering, obstructie, hindernis.