beademingssettingen

Beademingssettingen is een term uit de geneeskunde die verwijst naar de reeks parameters en modi waarmee een mechanische ventilator ademhalingsondersteuning aan een patiënt levert. De instellingen bepalen hoe lucht in de longen wordt gepompt, hoe lang elke ademhaling duurt en hoeveel zuurstof wordt toegevoerd. Het doel is adequate gaswisseling, comfort en het voorkomen van longbeschadiging, terwijl de patiënt zo veel mogelijk zelf ademhaakt.

De belangrijkste modussen omvatten volumegestuurde beademing (VCV), waarbij een vast tidal volume wordt geleverd, en drukgestuurde beademing (PCV), waarbij een ingestelde druk wordt gebruikt om de ademhaling te genereren. Daarnaast bestaan er gecombineerde of spontane vormen zoals synchronised intermittent mandatory ventilation (SIMV), waarbij verplichtte ademhalingen afgewisseld worden met spontane ademhalingen, en Pressure Support (PSV), dat spontane ademhalingen ondersteunt. Oneigenlijkere opties zoals CPAP en PEEP worden vaak toegepast om de ademluchtwegen open te houden en de gasuitwisseling te verbeteren. FiO2, de fractie zuurstof die wordt geleverd, kan afhankelijk van de behoefte worden aangepast.

Belangrijke parameters zijn onder meer tidal volume (het volume per ademtocht, meestal uitgedrukt in mL per kg ideaal lichaamsgewicht), ademfrequentie, FiO2, PEEP (positieve eindexpiratoire druk), en de inspiratoire tijd of I:E-verhouding. Trigger-parameters bepalen hoe gevoelig de ventilator reageert op patiëntinitiatieven. Daarnaast worden alarmen ingesteld voor afwijkingen in druk, volume, ademfrequentie en ademstilstand, ter waarborging van veiligheid.

Weaning en monitoring spelen een cruciale rol; klinici evalueren vaak spontane ademhaling via tussentijds proefademen (SBT) en passen de setting aan op basis van de neurologische, hemodynamische en longfuncties van de patiënt. Humidificatie en inspuiting van gefilterde lucht dragen bij aan comfort en infectiepreventie.