attribuutioongelmat

Attribuutioongelmat, ook wel attribuutieproblemen genoemd, zijn uitdagingen bij het toewijzen van oorzaak aan een waargenomen uitkomst. Ze ontstaan wanneer het lastig is te bepalen welke factor of combinatie van factoren verantwoordelijk is voor een effect, bijvoorbeeld in marketinganalyses, psychologie en wetenschappelijk onderzoek.

In marketinganalyses komen attribuutieproblemen vaak voor bij multi-touch attributie: krediet voor een conversie wordt toegewezen aan één kanaal of klik, terwijl meerdere kanalen hebben bijgedragen. Modellen zoals last-click verschuiven attributie naar het laatste contactpunt; privacybeperkingen en identiteitsoplossingen compliceren cross-device tracking.

In de psychologie verwijst attributietheorie naar hoe mensen oorzaken toewijzen aan gedrag. Veelvoorkomende biases zijn de fundamentele attributiefout, de self-serving bias en de actor-observer bias. Culturele factoren spelen daarbij ook een rol.

In onderzoeksontwerp kunnen confounding variabelen, endogeniteit, meetfouten en selectievertekening leiden tot vertekende causaliteit.

Methoden om attribuutieproblemen te verminderen omvatten gerandomiseerde gecontroleerde studies en experimentele ontwerpen; statistische technieken zoals multivariate regressie met relevante controles, instrumentele variabelen, difference-in-differences en propensity score matching; tijdreeksanalyse; triangulatie van bronnen en gevoeligheidsanalyses.

Effecten: verkeerde attributie kan leiden tot verkeerde beleids- en bedrijfsbeslissingen en een misallocatie van middelen, evenals vertekende onderzoeksresultaten.

Zie ook: attributietheorie, causal-inference, marketingmixmodellen.