arbeidsmarkbeleid

Arbeidsmarkbeleid is het geheel van overheidsbeleid en maatregelen die gericht zijn op de werking van de arbeidsmarkt. Het streeft naar hogere werkgelegenheid, lagere werkloosheid en een betere afstemming tussen vraag en aanbod van arbeid, onder meer door het verbeteren van vaardigheden en de kansen op werk. Het beleid combineert actieve instrumenten die mensen helpen aan het werk te komen met beschermende maatregelen die inkomens en stabiliteit bieden tijdens transitieperiodes.

Actieve arbeidsmarktbeleid omvat onder meer re-integratie- en bemiddelingsdiensten, loopbaanbegeleiding, opleidings- en bijscholingsprogramma's, en subsidies voor werkgevers om mensen aan te nemen of te trainen. Passieve instrumenten bestaan uit uitkeringen en inkomensbescherming die werknemers ondersteunen tijdens sollicitaties of omschakeling. Regionale en landelijke afstemming, regelgeving op de arbeidsvoorwaarden en werk- en kindergerelateerde voorzieningen spelen ook een rol. Arbeidsmarkbeleid wordt vaak afgestemd op de economische conjunctuur, demografische ontwikkelingen en regionale arbeidsmarktkwaliteiten.

Belangrijke spelers zijn de nationale overheid, regionale en lokale overheden, sociale partners (vakbonden en werkgeversorganisaties) en onderwijs- en opleidingsinstellingen. Het evalueren van beleid gaat over effectiviteit, kostenefficiëntie, en de impact op inclusie en gelijke kansen, evenals mogelijke neveneffecten zoals verdringing of selectiviteitsvragen.

Voorbeelden van instrumenten zijn publieke arbeidsbemiddeling en vacaturediensten, loopbaantrajecten, scholing en omscholing, loon- of investeringssubsidies voor werkgevers, en gerichte programma's voor jongeren, langdurig werklozen of mensen met een beperking. Afhankelijk van het land en de regio kan arbeidsmarkbeleid sterk verschillen in ontwerp en uitvoering.