UVblokkerende

UVblokkerende verwijst naar stoffen, materialen en producten die de doorgang van ultraviolette straling beperken of blokkeren. Dit omvat vooral UV-A (315–400 nm) en UV-B (280–315 nm), terwijl UV-C doorgaans door de ozonlaag wordt geabsorbeerd en geen belangrijke factor is in de meeste toepassingen. UVblokkerende actüado’s worden toegepast in cosmetica, textiel, coatings en glas om huidbescherming en materiaalduurzaamheid te verhogen.

De werking van UVblokkerende systemen kan op twee manieren plaatsvinden: reflectie en absorptie. Fijne pigmenten zoals titaniumdioxide en zinkoxide reflecteren een deel van het UV-licht. Daarnaast absorberen UV-filterstoffen en invalshoeken van nanodeeltjes UV-straling en zetten die om in minder schadelijke energie. In cosmetica worden organische UV-filters (bijvoorbeeld avobenzone, octocrylene, octisalate, octinoxate en andere) gebruikt samen met/of in combinatie met minerale filters. De effectiviteit hangt af van de concentratie, stabiliteit, formulering en de dikte van de toepassing.

Toepassingen variëren van zonnebrandproducten en zonwerende textiel tot UV-blokkerende glas- en raamfolies. In kleding en textiel wordt vaak gesproken over UPF-classificaties, terwijl in cosmetica SPF-waarden worden gebruikt om bescherming tegen UV-B aan te geven. Het begrip UVblokkerende producten vereenvoudigt de keuze voor bescherming tegen huidkanker, veroudering van materialen en verkleuring door UV-straling.

Veiligheid en milieu spelen een rol bij sommige UV-filters, met regelgeving die toelating en gebruik regelt. Sommige filters kunnen huidreacties veroorzaken of milieueffecten hebben, wat invloed kan hebben op keuzes en toepassingen.