Reguleerimisaste

Reguleerimisaste is een maatstaf voor de mate waarin regelgeving door overheden wordt opgelegd aan een sector of activiteit. Het verwijst naar de intensiteit en reikwijdte van regels, voorschriften en toezicht, en omvat zowel de dekking (welke onderwerpen of activiteiten onder regels vallen) als de strengheid (hoe streng de normen, sancties en handhaving zijn) en de daadwerkelijke uitvoering.

Deze parameter kan op diverse manieren worden gemeten. Typische indicatoren zijn het aantal bindende regels en vergunningen, administratieve vereisten, rapportage- en meldingsverplichtingen, toezichtfrequentie, sanctie-instrumenten en de algemene kosten van naleving voor bedrijven en consumenten. Reguleerimisaste is vaak een beleidskeuze en kan per sector, land en tijd variëren. Het blijft een uitdaging omdat regels veranderen en de effectiviteit van handhaving moeilijk te kwantificeren is.

Toepassingen van reguleerimisaste vinden plaats in reguleringskunde en beleidsanalyse, waar het wordt gebruikt om sectoren of landen te vergelijken en reformen te evalueren. Sectoren zoals financiën, milieu, nutsbedrijven en gezondheidszorg kennen doorgaans een hogere reguleerimisaste vanwege risico's voor veiligheid en publiek belang. Een hoge reguleerimisaste kan de naleving verhogen en beschermende functies vervullen, maar ook leiden tot hogere kosten, verminderde innovatie en verstoring van concurrentie.

Balans en beleid vragen om een reguleerimisaste die doelstellingen behartigt met zo laag mogelijke beheers- en nalevingskosten. Regulering moet proportioneel, doelgericht en tijdelijk zijn. Regelmatige evaluaties, waaronder beoordelingen van reglementaire impact (RIA) en effectmetingen, kunnen helpen om de reguleerimisaste bij te stellen en de efficiëntie te verbeteren. Zie ook: reglementaire impactbeoordeling.