Pompfuncties

Pompfuncties zijn functies die de prestaties van een pomp karakteriseren. In de praktijk beschrijven ze hoe verschillende output-variabelen van een pomp reageren op operationele omstandigheden. De belangrijkste variabelen zijn meestal de stroming (Q) en de opgetrokken druk of head (H), soms aangevuld met het verbruikte vermogen (P). Een pompfunctie kan ook afhankelijkheden bevatten van snelheid (n) en de afmetingen van de impeller (zoals diameter D).

Vormen en representaties: De meest gangbare voorstelling is de pompcurve, die voor een vast toerental (of per toerentalgroep) Q uitzet tegen H. Een tweede representatie is de efficientiecurve, η(Q) of η(H). Met behulp van verhoudingsregels (affinity laws) worden veranderingen in snelheid of grootte vertaald naar de bijbehorende aanpassingen in Q, H en P: Q ∝ n D^3, H ∝ (nD)^2, P ∝ n^3 D^5.

Toepassingen: Pompfuncties zijn essentieel bij het dimensioneren en selecteren van pompen, bij energiebesparing en bij het simuleren van hydraulische netwerken. Ze vormen de input voor berekeningen in water- en afvalwaterbeheer, irrigatie en proces- en machinebouw.

Voorbeelden: Bij een centrifugaalpomp daalt doorgaans de head als de stroming toeneemt, wat resulteert in een aflopende Q–H-curve. Het punt waar de pomp het meest efficiënt werkt, heet het best efficiënte punt (BEP). Een andere nuttige maat is de specifieke snelheid, die helpt bij het classificeren van pomptypes.

Beperkingen: Realistische pompen vertonen afwijkingen door hydraulische verliezen, niet-Newtoniaanse vloeistoffen en systeeminvloeden. Moderne analyses gebruiken fabrikantencurves of CFD-gegevens om een nauwkeurige pompfunctie te definiëren.

Zie ook: pompcurve, head-flow curve, efficiëntiekaart, affiniteitwetten, hydraulisch systeemanalyse.