Parkeerdruk

Parkeerdruk is de mate waarin de vraag naar parkeerplaatsen in een gebied groter is dan de beschikbare parkeercapaciteit. Het begrip wordt veel gebruikt in stedelijk mobiliteits- en ruimtelijk beleid om de spanning op de parkeermarkt aan te geven. Een hoge parkeerdruk betekent doorgaans dat bestuurders moeite hebben een vrije plek te vinden, wat kan leiden tot zoekrondes, foutparkeren en zo een negatieve invloed hebben op de bereikbaarheid en leefomgeving.

Factoren die parkeerdruk verhogen zijn bevolkingsgroei, een hoog autogebruik, en een beperkte parkeerruimte door verstedelijking en bebouwing. Ook de mix van functies (winkels, kantoren, wonen) en onduidelijke of ontoereikende parkeernormen spelen een rol. Indicatoren zijn onder meer de bezettingsgraad van parkeervoorzieningen, de gemiddelde zoektijd naar een parkeerplaats, het aantal cirkels door zoekverkeer en het aantal foutparkeerplaatsen.

Gevolgen van hoge parkeerdruk omvatten meer randverkeer, congestie in de straten, hogere parkeerkosten, hinder voor bewoners en lokale bedrijven, en mogelijk meer uitstoot door verkeer in de nabijheid van parkeervoorzieningen. Het kan ook de stedelijke toegankelijkheid verminderen en de keuze voor duurzame verplaatsingen beïnvloeden.

Beleidsmaatregelen om parkeerdruk te beheren bestaan uit betaald parkeren en tijdslimieten, gerichte bewoners- en bedrijfsparkeren, het stellen van parkeernormen bij nieuwbouw, en prijs- en ruimtebeheer van de curbspace. Daarnaast wordt gestimuleerd om het openbaar vervoer, fietsen en wandelen te verbeteren, en om parkeerruimte te herbestemmen voor functies die minder auto-afhankelijkheid vereisen.

In Nederland is parkeerdruk een veelbesproken onderwerp in gemeentelijk parkeerbeleid. De maatstaf helpt gemeenten om te beoordelen of de parkeerruimte en de prijszetting in balans zijn met mobiliteitsdoelen en leefbaarheidscriteria, en om gerichte maatregelen te kiezen om de vraag naar parkeerruimte te reguleren.