Natriumbeperking

Natriumbeperking is een voedingsmaatregel die gericht is op het terugdringen van de hoeveelheid natrium (zout) die via voeding wordt geconsumeerd. Het doel is doorgaans bloeddrukverlaging en vermindering van vochtretentie, zodat de belasting van hart- en nierfuncties beperkt blijft. Deze maatregel wordt vaak toegepast bij hypertensie, hartfalen, chronische nierziekte en levercirrose, maar kan ook deel uitmaken van algemene gezondheidsadviezen.

In de praktijk betekent natriumbeperking meestal het kiezen van minder bewerkt voedsel, minder zout toevoegen tijdens het koken en het controleren van etiketinformatie op natrium- of zoutgehalte. Het gebruik van kruiden en niet-zoutige smaakmakers wordt aangeraden. Producten met een “natriumarm” of “low-sodium” label kunnen helpen; toch is aandacht voor verborgen natrium in kant-en-klare maaltijden, brood, bouillon en sauzen belangrijk. De intensiteit van de beperking varieert per aandoening: bij veel patiënten met hypertensie of hartfalen ligt de streefwaarde vaak tussen circa 1500 en 2000 mg natrium per dag, terwijl sommige gevallen strenger zijn (ongeveer <1500 mg/dag). Een algemene richtlijn voor de bevolking is ongeveer 2300 mg natrium per dag (ongeveer 5,8 g zout).

Effecten en beperkingen: natriumbeperking kan bijdragen aan bloeddrukverlaging en minder vochtretentie, maar de resultaten hangen af van de totale diëtische kwaliteit en leefstijl. De wetenschappelijke bewijskracht is gemengd en strengere restricties vereisen zorgvuldige monitoring. Een advies van een diëtist of arts is aanbevolen.