Meercelligheid

Meercelligheid is het verschijnsel waarbij een organisme uit meerdere cellen bestaat die samenwerken tot een geïntegreerd geheel. In tegenstelling tot eencellige organismen kunnen meercellige vormen cellen laten differentiëren en laten afhangen van onderlinge communicatie en samenwerking.

Kenmerkend voor meercellige organismen zijn onder meer adhesie tussen cellen, de productie van een extracellulaire matrix, en de ontwikkeling van gespecialiseerde celtypen die samen weefsels en organen vormen. Celcommunicatie en gecoördineerde ontwikkeling staan centraal: cellen wisselen signalen uit en bepalen in toenemende mate met elkaar wat ze wel of niet gaan doen. Dit gaat vaak gepaard met embryonale ontwikkeling, waar differentiëren en patroonvorming leiden tot complexer lichaamontwerp.

Meercelligheid is in de evolutie onafhankelijk ontstaan bij verschillende linies van eukaryoten, waaronder planten, dieren en schimmels, evenals diverse algen. In sommige groepen is de scheiding tussen kolonies en echte meercellige weefsels en organen nog subtiel, zoals bij bepaalde sloeg- en algenlevenscycli waar celdifferentiatie optreedt zonder volledige organismale integratie.

Voordelen van meercelligheid bestaan uit het vergroten van de grootte, het verbeteren van voedselverwerving en het mogelijk maken van taakverdeling en specialisatie (bijvoorbeeld weefsels en organen). Nadelen zijn hogere energiekosten en een grotere kwetsbaarheid voor systemische storingen of ziekten. De studie van meercelligheid vormt een sleutel in begrip van ontwikkeling en evolutie.