Laagveenmoerassen

Laagveenmoerassen zijn een type veen-moeras dat vooral voorkomt in laaggelegen delen van het landschap. Ze ontstaan onder invloed van regelmatig hoog waterpeil en kwel uit de ondergrond, waardoor het veen relatief nutrient-rijk is. In tegenstelling tot hoogveenmoerassen, die zuur en arm aan voedingsstoffen zijn en voornamelijk door Sphagnum-dragers worden opgebouwd, liggen laagveenmoerassen in omstandigheden met meer mineralen en nutriënten.

Hydrologie en ontwikkeling: Het veenlandschap wordt gevoed door kwel en grondwater met mineralen, waardoor het water meestal wat basischer is dan in hoogveenmoerassen. De veenlaag bestaat uit plantenresten die bij natte omstandigheden minder snel ontbinden, zodat het moeras lang meegroeid. De waterstand blijft nabij het oppervlak, wat zorgt voor een combinatie van open water, rits- en zeggeland en moerassige stroken.

Vegetatie en leven: De plantengroei wordt gedomineerd door halfnatte graslanden en zegges (Carex), met riet (Phragmites) langs waterkanten en wilgen of els langs de randen. Open waterpartijen herbergen diverse watervogels, insecten en amfibieën. Door de hogere nutriëntenconcentratie is de floristische samenstelling vaak rijker dan in hoogveenmoerassen, waardoor een grotere biodiversiteit mogelijk is.

Bedreigingen en beheer: Laagveenmoerassen zijn kwetsbaar voor drainage, landbouwontwatering, verontreiniging met nutriënten en veranderingen in de waterbalans. Beheermaatregelen richten zich op hydrologische restoration, zoals herinundering en het herstellen van natuurlijke waterlopen. Veel gebieden vallen onder Natura 2000 of nationale natuurreservaten ter bescherming en behoud van dezeecosystemen.