Koolstofsink

Koolstofsink is een proces of systeem dat koolstof uit de atmosfeer verwijdert en voor langere tijd opslaat, waardoor de CO2-concentratie afneemt. Koolstofsinks vormen samen met koolstofbronnen de koolstofcyclus en beïnvloeden de hoeveelheid CO2 in de lucht.

Natuurlijke koolstofsinks bestaan uit terrestrische ecosystemen en oceanen. Terrestrische sinks slaan koolstof op in biomassa en bodem (boomwortels, bladeren en organische stof). Hun capaciteit wordt beïnvloed door klimaat, landgebruik en bodembeheer; verstoringen zoals ontbossing en droogte kunnen opslag verminderen.

Oceaansink ontstaat doordat CO2 diffundeert naar oppervlaktewater. Een deel wordt via de biologische pomp in diepere waterlagen getransporteerd en uiteindelijk in sedimenten vastgelegd. Verhoogde CO2 verandert oceaanchemie en kan de opslag beïnvloeden.

Geologische koolstofsinks zijn langdurige opslag in sedimenten en gesteenten. Organisch koolstof kan in zeebodem en sedimenten worden begraven en zo voor miljoenen jaren blijven bestaan; processen zoals subductie dragen daartoe bij.

Menselijke invloed verandert sinks: landgebruik, ontbossing en bosbranden kunnen opslag versterken of verminderen. Strategische maatregelen zoals herbebossing en duurzaam bodembeheer kunnen opslag vergroten, terwijl aanhoudende uitstoot de netto-sink verlaagt.

Het begrip koolstofsink is cruciaal voor klimaatmodellen en mitigatiebeleid. Wetenschap meet sinks met bodem-, bos- en oceaanmetingen en satellietgegevens. Onzekerheden en feedbacks variëren met klimaatverandering, oceaanverzuring en permafrostsmelten.