Inflatieindexering

Inflatieindexering is een mechanisme waarbij bedragen die periodiek worden uitgekeerd of herzien automatisch worden aangepast aan de wijziging van een prijsindex, doorgaans de consumentenprijsindex (CPI). Het doel is de koopkracht van betalingen te behouden in tijden van stijgende prijzen.

Werking: een vast indexeringspercentage of een formule wordt toegepast op het oorspronkelijke bedrag. Bij een indexering van 2% wordt het bedrag vermenigvuldigd met 1,02. Soms wordt gekeken naar procentuele veranderingen over een voorbeeldperiode, zoals jaar-op-jaar. De gebruikte index kan variëren (CPI, kern-CPI, of andere prijsindicatoren).

Toepassingen: loon- en salarisafspraken in cao's; pensioenen en sociale uitkeringen; huurprijzen en hypotheekrentes met gekoppelde indexering; en sommige overheidsuitgaven die wettelijk zijn gekoppeld aan inflatie.

Voordelen en nadelen: inflatieindexering beschermt ontvangers tegen koopkrachtverlies en vergroot voorspelbaarheid voor werkgevers; het kan de loon- en prijsstijgingen in de economie mede volgen. Nadelen zijn onder meer mogelijke inflatiedruk als arbeidskosten automatisch mee omhoog gaan, afhankelijkheid van de gekozen index en vertragingen in de aanpassing, en administratieve complexiteit.

In verschillende landen wordt inflatieindexering wettelijke geregeld of afgesproken in arbeidsovereenkomsten en pensioensystemen. De effectiviteit hangt af van de nauwkeurigheid van de index en van de economische context.