Hartspiercellen

Hartspiercellen, ook wel cardiomyocyten genoemd, zijn de contractiele cellen van het hart. Ze vormen samen het myocard en zorgen voor de regelmatige samentrekking van de atria en ventrikels, waardoor bloed door de longcirculatie en de systemische circulatie wordt gepompt. Deze cellen zijn dwarsgestreept, lang en vertakt, meestal met één centrale kern (soms twee), en ze vormen een uitgebreid netwerk dat via intercalated discs met elkaar is verbonden.

Hartspiercellen bevatten sarcomeren met actine- en myosinefilamenten en worden stevig bevestigd door desmosomen en gap junctions in de intercalated discs. Door deze verbindingen kunnen cellen mechanisch bij elkaar blijven en elektrische impulsen snel van cel naar cel doorgeven, wat synchronisatie van de contractie mogelijk maakt. De cellen kennen T-tubuli en een uitgebreid sarcoplasmatisch reticulum, waardoor calcium onder andere via calcium-induced calcium release de contractie aanstuurt.

Qua stofwisseling hebben hartspiercellen een hoog aantal mitochondriën en een rijke capillaire bedekking; ze vertrouwen vrijwel volledig op aerobe ademhaling en leveren continu contractie gedurende het hele leven. Contractie wordt getriggerd door elektrische impulsen die door het geleidingssysteem van het hart lopen en door gap junctions doorgegeven worden aan aangrenzende cardiomyocyten.

De regeneratieve capaciteit van hartspiercellen is beperkt. Na beschadiging, bijvoorbeeld bij een myocardinfarct, wordt verloren myocardweefsel meestal vervangen door littekenweefsel, wat de pompfunctie kan verminderen. Structurele veranderingen in hartspiercellen en disfunctie van de elektrische verbindingen kunnen bijdragen aan aritmieën en hartfalen.