Gewebethrombolyse

Gewebethrombolyse is het proces waarbij bloedstolsels in weefsel of in de microvasculatuur worden opgelost door enzymatische activiteit die fibrine afbreekt, waardoor de bloedstroom wordt hersteld. Het begrip verwijst zowel naar fysiologische processen als naar therapeutische toepassingen waarbij patiënten met occlusies in het vasculaire systeem worden behandeld met plasminogeenactiverende middelen.

Mechanisme: De belangrijkste werking berust op plasminogeenactivatoren die plasmin vormen. Plasmin is een protease dat fibrine afbreekt, waardoor de occlusie verdwijnt en perfusie van het getroffen weefsel terugkeert. Endogene trombolyse vindt continu plaats maar kan occlusies vaak niet volledig oplossen; Exogene thrombolytica kunnen intraveneus of lokaal via een katheter worden toegediend.

Methoden: Systemische thrombolyse houdt in dat het geneesmiddel in grote bloedvaten wordt toegediend, terwijl kathetergeïnduceerde thrombolyse direct bij de thrombus wordt geïnjecteerd. In sommige gevallen wordt dit gecombineerd met mechanische reperfusie of thrombectomie om stolsels fysiek te verwijderen.

Toepassingen: Gewebethrombolyse speelt een rol bij acute ischemische beroerte, sommige vormen van acute myocardinfarct en levensbedreigende longembolie, waar snelle reperfusie de uitkomst kan verbeteren. De behandeling vereist zorgvuldige selectie en monitoring vanwege het risico op bloedingscomplicaties, waaronder intracraniële hemorrhages.

Overwegingen: De uitvoering en keuze van middelen zijn afhankelijk van factoren zoals tijd sinds ontstaan van de occlusie, locatie van het stolsel en het bloedingsrisico. In klinische praktijken wordt thrombolyse vaak afgewisseld of aangevuld met mechanische procedures afhankelijk van de situatie.