Eindstortplaatsen

Eindstortplaatsen zijn faciliteiten bedoeld voor de definitieve opslag van afval dat na behandeling niet meer kan worden hergebruikt of energetisch kan worden teruggewonnen. Ze vormen deLaatste schakel in de afvalhiërarchie, na preventie, hergebruik, recycling en energieterugwinning. In Nederland en de Europese Unie vallen eindstortplaatsen onder strenge milieunormen wat betreft ontwerp, aanleg, exploitatie en toezicht.

Een eindstortplaats kenmerkt zich door maatregelen die de omgeving beschermen tegen verontreiniging. Daartoe behoren een onder- of bodembedekking met vloeistoffenbarrière, systemen voor opvang en behandeling van leachaat, en voorzieningen voor gasafvoer en -afvang (bijvoorbeeld methaan). Tijdens bedrijf wordt de afvalstort regelmatig afgedekt en aangesloten op monitoring- en controlemechanismen. Na beëindiging van de operationele fase volgt een afsluitingsfase en een post-closureperiode waarin voortdurende monitoring en onderhoud plaatsvinden om toekomstige milieueffecten te voorkomen of te beperken.

Regulering en toezicht: eindstortplaatsen vallen onder nationaal milieuregime en Europese regelgeving. In Nederland vindt vergunningverlening en toezicht meestal plaats via de provincie en omgevingsdiensten, op basis van relevante wetten en besluiten omtrent milieubescherming, bodembescherming en stortplaatsen. Deze regels regelen onder andere ontwerpcriteria, exploitatie-eisen, monitoringverplichtingen en de duur van de post-closure zorg.

Milieu- en maatschappelijke context: eindstortplaatsen vervullen een functie wanneer recycling of energieterugwinning niet mogelijk is. Ze brengen risico’s met zich mee zoals lekkage en gasemissie, die met zorgvuldige inrichting, monitoring en afsluiting zoveel mogelijk worden beperkt. Het beheersen van eindstortplaatsen is een voortdurend aandachtspunt in het beleid voor afval en bodem.