Diffusiegewogen

Diffusiegewogen beeldvorming, afgekort DWI, is een MRI-techniek die de bewegelijkheid van watermoleculen in weefsel afbeeldt. Door diffusie-sensitizing gradients toe te passen tijdens de opnames wordt het MRI-signaal beïnvloed door de mate van waterdiffusie in het weefsel. De zwaarte van deze diffusie-weging wordt meestal uitgedrukt als de b-waarde, waarbij hogere b-waarden sterker diffusie-inwerkend zijn.

Principe: Het signaal in DWI valt samen met S(b) ≈ S0 exp(-b · ADC), waarbij ADC de apparent diffusion coefficient vertegenwoordigt. Met ten minste twee b-waarden kan een ADC-kaart worden berekend, die een kwantitatieve maat geeft voor waterdiffusie in elk voxel. Lage ADC-waarden wijzen op beperkte diffusie (bijvoorbeeld cytotoxisch oedeem in een acute beroerte), terwijl hogere ADC-waarden duiden op vrijere diffusie.

Techniek en interpretatie: DWI wordt doorgaans uitgevoerd met echo-planar imaging vanwege de snelle acquisitie, maar deze methode is gevoelig voor geometrische vervormingen en artefacten nabij lucht/been-interfaces. Diffusie-gewichtte beelden kunnen T2-shine-through vertonen; daarom worden ADC-kaarten gebruikt om echte diffusievermindering te bevestigen en fouten te voorkomen.

Toepassingen: In de kliniek is DWI cruciaal voor het opsporen van acute ischemische beroertes, meestal bij het vroegst mogelijk stadium. Het helpt ook bij differentiatie van abcessen en tumoren, en bij karakterisering van weefsel en witte-­stofpaden, vaak in combinatie met diffusie-tensorimaging (DTI) voor tractografie.

Beperkingen: Artefacten, distorties en interpretatieproblemen kunnen de beelden beïnvloeden. Standaardisatie van b-waarden en acquisition parameters is belangrijk voor consistente interpretatie.