Czstoskurcz

Częstoskurcz serca, zwany także tachykardią, to szybkie tętno powyżej 100 uderzeń na minutę w spoczynku u dorosłych. Normalny zakres spoczynkowy wynosi około 60–100 bpm. Tachykardia może mieć charakter fizjologiczny, występujący np. podczas wysiłku, gorączki lub stresu, lub patologiczny, związany z chorobami serca, zaburzeniami metabolicznymi lub działaniem leków.

Klasyfikacja obejmuje tachykardię zatokową, gdy źródłem rytmu jest węzeł zatokowy, oraz tachyarytmie, czyli zaburzenia rytmu pochodzące spoza węzła zatokowego. Tachykardie nadkomorowe obejmują m.in. tachykardię AVNRT, migotanie przedsionków i trzepotanie przedsionków, natomiast tachykardie komorowe wywodzą się z komór i mogą mieć charakter monomorficzny lub polimorficzny.

Przyczyny działania tachykardii są zróżnicowane: fizjologiczne (wysiłek, gorączka, odwodnienie, ciąża), endokrynologiczne (nadczynność tarczycy), choroby serca i niedokrwienie, zaburzenia elektrolitowe (np. niedobór potasu lub magnezu), anemia oraz czynniki enviromentalne i farmakologiczne (kofeina, amfetamina, alkohol, leki beta-agonistyczne). Jednak tachykardia może być także objawem poważniejszych stanów wymagających pilnej oceny.

Objawy są różne i obejmują palpitacje, zawroty głowy, duszność, ból w klatce piersiowej, omdlenia lub mogą być bezobjawowe. W stanach niestabilnych hemodynamicznie tachykardia może prowadzić do spadku ciśnienia krwi i zaburzeń perfuzji.

Diagnoza opiera się na elektrokardiogramie, który potwierdza szybkie tempo i pomaga odróżnić tachykardię zatokową od tachyarytmii. Dodatkowe badania, takie jak testy tarczycy, morfologia, echokardiografia i monitorowanie Holtera, są stosowane w zależności od podejrzeń klinicznych.

Leczenie zależy od typu i stabilności pacjenta oraz od przyczyny. U stabilnych pacjentów z tachykardią nadkomorową stosuje się manewry vagalne, a następnie leki (beta-blokery lub blokery kanałów Ca2+). W niektórych tachyarytmiach konieczna może być antyarytmiczna terapia lub kardiowersja. Recurrent SVT może wymagać ablacji. W stanach nieustabilizowanych natychmiastowa kardiowersja ratunkowa jest wskazana. Rokowanie zależy od przyczyny; tachykardia sama w sobie może być łagodna, lecz przewlekłe lub związane z chorobą serca wymaga długoterminowej opieki.