bezobjawowe

Bezobjawowe (asymptomatyczne) odnosi się do stanu, w którym osoba nie odczuwa objawów klinicznych choroby, mimo że patologia jest obecna lub że osoba może być zakaźna. Pojęcie to ma duże znaczenie w diagnostyce przesiewowej, epidemiologii i kontroli zakażeń, ponieważ bezobjawowe osoby mogą odgrywać kluczową rolę w rozprzestrzenianiu chorób.

W odróżnieniu od stanu presymptomatycznego, w którym choroba jest obecna i grozi wystąpieniem objawów w przyszłości, bezobjawowość oznacza brak objawów w danym czasie i często brak ich późniejszego wystąpienia. W praktyce bezobjawowość występuje w wielu zakażeniach, np. SARS-CoV-2, innych wirusach, HBV i HCV, a także w przebiegu niektórych chorób przewlekłych, gdzie choroba bywa obecna bez widocznych symptomów. Bezobjawowe nosicielstwo może utrudniać wykrywanie i kontrolę epidemii bez skutecznych testów.

W zastosowaniach klinicznych i publiczno‑zdrowotnych kluczowe jest prowadzenie przesiewów, testów potwierdzających i śledzenia kontaktów, aby zredukować ryzyko przenoszenia, przy jednoczesnym uwzględnieniu ograniczeń testów, kosztów i psychologicznego wpływu na osoby. Bezobjawowość jest także źródłem wyzwań diagnostycznych i decyzji o izolacji lub leczeniu.