Compilercompatibiliteit

Compilercompatibiliteit verwijst naar de mate waarin software gebouwd kan worden en correct kan draaien met verschillende compilers en versies. Het begrip kent twee hoofdvormen: broncompatibiliteit, waarbij de broncode succesvol compileert onder meerdere compilers, en binaire compatibiliteit, oftewel compatibiliteit op het niveau van objectbestanden en gedeelde libraries, zodat code die onder een compiler is opgebouwd, samenwerkt met code van een andere compiler of runtimes.

Broncompatibiliteit blijft doorgaans behouden wanneer de code zich houdt aan de normen van de programmeertaal en geen compiler-specifieke uitbreidingen gebruikt. Binaire compatibiliteit is gevoeliger en hangt af van de Application Binary Interface (ABI) van de taal en het platform, inclusief calling conventions, naam-mangling, vtables en de geheugenlay-out. Verschillen in ABI, in standaardlibraries en in platformafhandeling kunnen leiden tot linkerfouten, runtime crashes of onvoorspelbaar gedrag. In C is de ABI meestal redelijk stabiel tussen minor-versies van een compiler, maar major-releases kunnen problemen veroorzaken; in C++ is binair compatibiliteit veel kwetsbaarder door name mangling, RTTI en vtables.

Om compatibiliteit te bevorderen, is het verstandig om standaarden te volgen, publieke interfaces stabiel te houden en implementaties achter duidelijke APIs te isoleren. Voor C- en C++-projecten kan men extern "C" gebruiken voor C-interfaces, en API-versiebeheer of symbolversioning toepassen voor gedeelde bibliotheken. Daarnaast is het gebruikelijk om builds en tests uit te voeren met meerdere compilers en op meerdere platforms, en om containers of cross-compilatie te gebruiken voor reproduceerbare builds.