Bcelactiviteit

Bcelactiviteit verwijst naar de functionele activiteit van B-lymfocyten tijdens immuunresponsen. Het omvat antigeenherkenning, activatie, proliferatie en differentiatie tot antistofproducerende plasmacellen en geheugen-B-cellen, evenals cytokineproductie en antigeenpresentatie.

Activatie treedt op wanneer de B-celreceptor (BCR) zijn specifieke antigeen herkent. Voor volledige activatie is vaak hulp van CD4+-T-helpercellen nodig via CD40-CD40L-interacties en cytokinen, wat typerend is voor T-afhankelijke responsen. Sommige antigenen kunnen B-cellen ook zonder T-celhulp activeren (T-onderstaande respons), meestal polysachariden, met een zwakkere en kortere duur.

Na activatie kunnen B-cellen germinale centra vormen in lymfeknopen en milt, waar somatische hypermutatie en class-switch recombinatie plaatsvinden. Zo ontstaan hoge- affiniteit antistoffen en de generatie van langlevende plasmacellen en geheugen-B-cellen. B-cellen functioneren ook als antigeenpresenterende cellen door antigenen op MHC-klasse II aan T-cellen te tonen en door cytokines die de immuunrespons sturen.

Bcelactiviteit is cruciaal voor humorale immuniteit: neutralisatie van ziekteverwekkers, opsonisatie en activatie van het complement­systeem. Dit gebeurt vooral in lymfoïde organen zoals lymfeklieren, milt en mucosale weefsels. Regulatie vindt plaats via onder andere regulatoire B-cellen die ontstekingen kunnen temperen.

Klinisch relevants omvat onder meer het belang voor vaccinaties en verdediging tegen extracellulaire pathogenen, evenals bij autoimmuniteit en B-celmaligniteiten. Behandelingen die B-cellen raken, zoals anti-CD20-therapie, moduleren deze activiteit.