ACgewricht

Het AC-gewricht, ook wel het acromioclaviculaire gewricht genoemd, is een diarthrotisch (vrij beweeglijk) gewricht tussen het acromion van het schouderblad en de onderkant van de clavicula (sleutelbeen). Het vormt de verbinding tussen de schoudergordel en de romp en werkt samen met het sternoclaviculaire gewricht en het scapulothoracale bewegingscomplex om de schoudermobiliteit mogelijk te maken.

Anatomie en stabiliteit: Het gewricht heeft een kapsel en kraakbeenoppervlakken die bedekt zijn door ligamenten die stabiliteit verlenen. De belangrijkste stabilisatoren zijn de ligaments acromioclavicularia (AC-ligamenten) en de coracoclaviculaire ligaments, bestaande uit het conoid en het trapezoïde ligament. Samen met het kapsel beperken zij translatie en zorgen zij voor verticale stabiliteit tussen clavicula en acromion. In sommige mensen kan een kleine discus articularis aanwezig zijn die het gewricht in twee compartimenten verdeelt; dit varieert per individu.

Beweging en functie: Het AC-gewricht maakt beperkte glij- en rotatiebewegingen tussen clavicula en acromion mogelijk. Dit stelt de scapula in staat mee te draaien tijdens armheffing, waardoor de totale abductie van de arm wordt ondersteund in samenwerking met de SC-gewricht en de scapulothoracale beweging.

Pathologie: AC-letsel ontstaat vaak na een val op de schouder of directe kracht. AC-scheuringen worden geclassificeerd volgens de Rockwood-systematiek in gradaties I tot VI, variërend van milde ligamentbeschadiging tot volledige ruptuur met verplaatsing van de clavicula. Behandeling hangt af van de graad en symptomen: milde letsels worden meestal conservatief behandeld met immobilisatie en revalidatie; ernstige dislocaties of persisterende klachten kunnen chirurgische reconstructie van AC- en CC-ligamenten vereisen.

Diagnostiek: röntgenfoto’s van de AC-gewricht in meerdere hoeken zijn standaard; bij twijfel kunnen MRI of CT aanvullende informatie bieden.

---