zeiloppervlakken

Zeiloppervlak is de totale oppervlakte van alle zeilen die op een zeiljacht zijn opgesteld, uitgedrukt in vierkante meters. Het geeft aan hoeveel winddruk een boot kan benutten onder volle zeilvoering en is een belangrijke factor in prestaties, gehandhaafd door de scheidslijnen van het tuig en het aantal zeilen. Het zeiloppervlak varieert sterk met het type tuig (bijv. sloop, cutter, schooner, ketch, yawl) en met het gebruik van reefing.

De berekening van het zeiloppervlak gebeurt door de oppervlakte van elk afzonderlijk zeil te bepalen en op te tellen. Voor eenvoudige vormen worden vaak standaardbenaderingen gebruikt: driehoekige zeilen hebben area ongeveer 0,5 × luff × foot (hoist × boomlengte), en rechthoekige zeilen hebben area gelijk aan hoogte × breedte. Bij complexere zeilen zoals gennaker of spinnaker is het gebruikelijke uitgangspunt de vlakke stofoppervlakte wanneer het zeil vol gehesen is; voor ontwerp en regelvorming kunnen meerdere delen en vervormingen in rekening worden gebracht. De totale zeiloppervlakte hangt af van welk zeil gehesen is en kan door reefing worden verminderd.

In ontwerp en prestaties speelt zeiloppervlak een cruciale rol. De verhouding tussen zeiloppervlak en draagvermogen (SA/D) wordt gebruikt om het potentieel van snelheid en acceleratie te beoordelen. Grotere zeiloppervlakken leveren meer kracht bij gelijkmatige wind maar vereisen meer controle en ballast. Wereldwijd variëren zeiloppervlakken sterk per type boot: lichte dagzeiljachten hebben vaak enkele tientallen vierkante meters, sportieve racers bemeten honderden vierkante meters, terwijl grote cruisers nog grotere totalen bezitten.