webverbinding

Een webverbinding is de transmissieroute waarmee een apparaat toegang krijgt tot het World Wide Web. Via deze verbinding kan een gebruiker webpagina's opvragen, bestanden downloaden en webdiensten gebruiken. Een typische webverbinding omvat meerdere componenten: een eindapparaat (zoals een computer, smartphone of smart-tv), een internetserviceprovider (ISP), en vaak een modem of router die thuisinfrastructuur levert via bekabeling of draadloze netwerken. De verbinding maakt gebruik van het TCP/IP-protocolstack en adressen via DNS, zodat domeinnamen worden vertaald naar IP-adressen en HTTP(S)-verzoeken bij webservers aankomen.

Vaste verbindingen omvatten glasvezel, kabelinternet en DSL; mobiele verbindingen omvatten 4G/5G-netwerken en satellietverbindingen. Vast internet biedt doorgaans hogere en stabielere snelheden en lagere latentie dan mobiele verbindingen, maar dekking kan variëren. Data-limieten en verkeersprioritering kunnen per aanbieder en abonnement verschillen.

Prestaties van een webverbinding worden bepaald door bandbreedte (downloadsnelheid en uploadsnelheid), latency en jitter, netwerkbelasting en routeringen. Verbindingen kunnen beveiliging en privacy verbeteren via HTTPS, TLS, VPN's en firewallfuncties op modems/routers. Het gebruik van openbare netwerken brengt extra risico's met zich mee.

In de praktijk verloopt het proces bij het openen van een webpagina grofweg als volgt: de browser vraagt een domeinnaam op bij een DNS-server, de client maakt verbinding met de webserver via een IP-adres, en stuurt een HTTP(S)-verzoek; de server reageert met de gevraagde inhoud. Verstoringen in de verbinding kunnen ontstaan door netwerkproblemen, throttling, of hardwarefouten.