verkeersmodellen

Verkeersmodellen zijn wiskundige en computationele representaties van verkeersstromen die worden gebruikt bij het plannen, ontwerpen en beheren van wegen. Ze beschrijven hoe voertuigen zich voortbewegen, hoe congestie ontstaat en welke maatregelen effect hebben. Modellen verschillen naar schaal: macrografisch (aggregate grootheden zoals snelheid, dichtheid en flow), mesoscopisch (een middenweg tussen individueel en groep) en microscopisch (voertuigen afzonderlijk).

Macrografische modellen gebruiken conservatiewetten; voorbeelden zijn de Lighthill-Whitham-Richards (LWR) model en fundamentele diagrammen tussen flow, dichtheid en snelheid. Ze zijn geschikt voor netwerksimulatie op traject- en netwerkniveau en voor lange termijn planning en incidentanalyse.

Microscopische modellen beschrijven rijgedrag van individuele voertuigen via car-following regels (bijv. IDM, Gipps) of eenvoudige celautomaatregels (Nagel-Schreckenberg). Mesoscopische modellen vormen een tussenlaag die kenmerken van beiden combineert. Deze modellen worden veel toegepast in microsimulaties om verkeersveiligheid, capaciteit en effecten van maatregelen te evalueren.

Data en calibratie: modellen worden gevoed met waarnemingen uit sensoren, GPS en probes. Parameters worden geschat en gevalideerd tegen onafhankelijke datasets. Toepassingen omvatten infrastructuurontwerp, verkeersmanagement, evaluatie van beleidsmaatregelen en realtime verkeersbeïnvloeding.

Uitdagingen zijn onzekerheid in menselijk gedrag, multimodaal verkeer, incidenten en transfer van modellen naar andere contexten. Modeling vereist afwegingen tussen detail en rekenkracht, en zoekt naar robuuste, transparante en reproduceerbare resultaten.