veldveranderingen

Veldveranderingen verwijzen naar veranderingen in de waarde of structuur van een veld over ruimte en tijd. Velden komen voor in veel natuurkundige contexten, zoals elektrische velden en magnetische velden, maar ook zwaartekracht- en vloeistofvelden. Het begrip is van belang in zowel fundamenteel onderzoek als in toegepaste disciplines zoals elektrotechniek en geofysica.

Zij kunnen statisch zijn (blijvend na ontwikelingsprikkels) of dynamisch (tijdafhankelijk, vaak in de vorm van golven of transiënten). Dynamische veldveranderingen kunnen lokaal optreden of zich door een medium heen uitbreiden en zo informatie of energie transporteren.

Oorzaken zijn onder meer beweging van ladingen en verandering in magnetisatie, wisselende media of grensvoorwaarden, en externe prikkels zoals radiogolven. Veranderingen in een veld veroorzaken op hun beurt veranderingen in andere velden, volgens fundamentele wetten en veldtheorieën, waardoor interacties tussen velden ontstaan.

Wiskundig worden velden meestal beschreven door veldenfuncties zoals E(r,t) voor het elektrisch veld en B(r,t) voor het magnetisch veld. In Maxwell‑theorie bepalen de vergelijkingen ∇×E = −∂B/∂t en ∇×B = μ0ε0∂E/∂t + μ0J hoe tijdelijke veranderingen van E en B met elkaar samenhangen en hoe bronnen zoals stroomdichtheid J de velden beïnvloeden.

Metingen van veldveranderingen gebeuren met sensoren zoals magnetometers, elektrische-veldimeters en netwerken van meetpunten. Analyse kan tijdsdomein of frequencegebonden zijn, en maakt gebruik van veldkaarten en modellering.

Toepassingen bestaan in de werking van transformatoren en antennes, geofysisch prospectie met magnetotellurische methoden, medische beeldvorming (MRI) en plasmaprocessen in laboratoria en ruimtefysica.