subsurfaceModellen

SubsurfaceModellen, ofte aangeduid als ondergrondmodellen, zijn wiskundige en computationele representaties van de ondergrond. Ze beschrijven geologische opbouw, hydrologische processen en geomechanische respons om toekomstige situaties te simuleren en besluiten te ondersteunen, bijvoorbeeld bij olie- en gaswinning, drinkwatervoorziening, contaminantentransport en geothermie. SubsurfaceModellen variëren van eenvoudige, conceptuele kaarten tot uitgebreide numerieke simulaties en kunnen deterministisch of probabilistisch van aard zijn.

De bouw van een subsurfaceModel omvat het vastleggen van ruimtelijke variatie in lithologie, porositeit en permeabiliteit, alsook van druk- en stressvelden, vloeistofeigenschappen en geotechnische parameters. Data komen uit boormonconstaties, kern- en loggegevens, geofysische metingen (zoals seismiek), kaarten en remote sensing. Verzamelde informatie wordt geaggregeerd in een samenhangend model dat zowel geografische als temporele dimensies kan hebben.

Typen subsurfaceModellen variëren van statische structuurmodellen tot dynamische, procesgerichte modellen. Ze kunnen 3D of 2D zijn, continu of alsDiscrete fractie-netwerken (DFN). Modellering kan deterministisch zijn, met vaste parameters, of stochastisch/probabilistisch, waarbij onzekerheid expliciet wordt meegenomen.

Methoden omvatten geostatistiek, reservoirmodellering, numerieke stromings- en transportmodellen (bijv. eindige-differentie- of eindige-elementmethoden), en koppeling met geomechanica. Calibratie en validatie door geschiedenisafstemming en gevoeligheidsanalyses zijn cruciaal. Een sterk punt van subsurfaceModellen is het gerichte begrip van onzekerheid en risico’s bij besluitvorming, maar ze blijven beperkt door data, schaal en modelkeuze.